توضیحات

روستای «دره تفی» که به عنوان شهر لک لک‌ها نیز شهرت یافته است، رفتیم. روستایی در ۱۵ کیلومتری غرب شهر مریوان که هر ساله میزبان لک لک‌های مهاجر است؛ این لک لک ها بر روی تیرهای برق و درختان بلوط روستا لانه دارند که همین جاذبه‌ای زیبا برای بازدید گردشگران شده است.
اهالی روستا به این پرندگان “حاجی لق‌لق” می‌گویند و رفتار مهربانانه آنها باعث شده که هر ساله روستای دره تفی میزبان این لک لک‌های مهاجر باشد. نام روستا از دو کلمه “دره” به معنی دره و “تفی” که در زبان هورامی به توت می‌گویند تشکیل شده است در واقع یعنی «دره توت‌ها».

این پرندگان حنجره ندارند و وقتی بخواهند با یکدیگر صحبت کنند نوک (منقارشان) را بر روی یکدیگر می‌سایند و با یکدیگر صحبت می‌کنند.

لک لک‌ها از اواخر بهمن و اسفند به روستای دره تفی می‌آیند و از اواسط مردادماه به مناطق گرمسیر کوچ می‌کنند.

قصه ورود اولین لک لک‌ها به روستای دره تفی شاید برای شما هم جالب باشد، قضیه به حدود ۱۵ سال پیش برمی‌گردد، زمانی که برای اولین بار دو لک لک مهاجر به این روستا آمدند و بروی تیر برق لانه درست کردند، اما متاسفانه یکی از آنها دچار برق گرفتگی و سوختگی شد و این مسئله اهالی روستا را ناراحت کرد و آنها را بر آن داشت تا لانه‌ای امن‌تر برای این پرندگان درست کنند.

این بار اهالی روستا با هزینه شخصی خود تیرهای آهنی که صرفا مختص این پرندگان باشد را برای میزبانی از آنها تهیه کردند و پس از آن، هرسال به تعداد این پرندگان و تیرهای میزبان افزوده شد تا جایی که در حال حاضر حدود ۶۰ لک لک در این روستا لانه دارند.
بقای جوجه لک لک‌های قوی

در هر لانه یک جفت لک لک نر و ماده زندگی می‌کنند که پس از تخم گذاری، مادر تخم‌‎های ضعیف را از لانه به پایین می‌اندازد و فقط تخم‌های قوی را نگهداری می‌کند. خوراک آنها اکثرا ماهی، قورباغه، مار، موش و کرم داخل خاک است.

راه اندازی هر تیر برای لانه گزینی این پرندگان برای اهالی روستا حدود پنج میلیون تومان و گاهی بیشتر هزینه در بردارد، اما از سوی دیگر حضور این لک لک‌ها باعث درآمدزایی برای اهالی روستا شده است، چون هم صنایع دستی و هم بستنی مخصوص این روستا طرفداران خاص خود را دارد.

در ادامه یک خانم تهرانی که حدود ۵۰ سال و شایدم بیشتر نشان می‌داد بسیار ذوق زده جلو آمد و از راهنمای گردشگری بسیار تشکر کرد و گفت: واقعا لذت می‌برم و تبریک می‌گویم که همچنین چیزی را در کشورمان داریم، واقعا ذوق زده شده‌ام.

در آخر هم با لهجه دست و پا شکسته به زبان کُردی گفت: دستتان خوش، ماندوو نه‌بن (دستتان درد نکند، خسته نباشید).

در پایان بازدید از شهر لک لک‌ها، از هرچه بگذریم از بستنی مخصوص دره تفی نتوانستیم بگذریم که به گفته اهالی از شیر گاو میش تهیه شده است و طعم و مزه منحصربفرد خود را دارد.